De waterstand in de Waddenzee volgt het ritme van de maan, en de boot past haar koers hierop aan. De meeuw volgt het ritme van de mens, ze is afhankelijk geworden van het visafval dat de visser doordeweeks achterlaat. In het weekend, wanneer de visser voetbal kijkt, dreigt er honger. Maria Stuut’s Meeuwen schreeuwen in het weekend geeft een inkijk in de vervlochten ritmes van het waddengebied en onderzoekt hierin de relatie tussen boot, mens, en meeuw.
De Laatste Dag vertelt het verhaal van Ton, een eenzame man die na de dood van zijn vrouw in de vogelkijkhut is gaan wonen waar ze samen vele uren doorbrachten. Ton verzamelt daar de moed om er zelf ook een einde aan te maken, maar hij durft niet. Er verschijnt hulp als een jongen zich bij de vogelkijkhut meldt en er ontstaat een mysterieuze vriendschap tussen de twee terwijl ze Tons dood voorbereiden...
Een korte fictiefilm van Groningse filmmaker Sander Blom.
Groningse filmmaker Koos Buist onderzoekt in deze experimentele film het Waddenzeevolk.
Vanuit een gevoel van gevangenschap reflecteert de hoofdpersoon op wat het betekent om het ‘Groninger’ polderland te zijn. Zijn gedachten en herinneringen zijn niet zijn eigen, het landschap denkt mee. In een poging te ontsnappen aan zijn gekanaliseerde gedachtenstroom zoekt hij naar zichzelf in een andere wereld achter de zeedijk.
Daar ontdekt hij bewijs van een lang vergeten Zeevolk, het zogenaamde Waddenzeevolk. Volgens het officiele verhaal zou deze semi aquatische levenswijze met de komst van de zeedijk voorgoed verloren zijn gegaan. Of heeft deze dit enkel aan ons zicht onttrokken?
Hun spoor leidt hem naar zee, waar hij verdrinkt in zijn zoektocht.
Het werk van beeldend kunstenaar Antonia Rehnen begint met het visualiseren van een gedachte, een emotie, een droom. Door het creëren van collages, stop-motion animaties en kunstenaarsboeken vertaalt ze op eigen wijze haar speelse ideeën naar een kunstwerk. In Ich flüstere mir zu wordt de kijker meegenomen in het ontstaansproces van haar werk, continu golvend tussen droom en werkelijkheid.
De muziek van het Groningse gezelschap Kinetophone, aangevuld met nieuwe film- muziek van René Duursma, versterken de dromerige beelden. Het resultaat is een poëtisch portret, niet zozeer van haarzelf, maar temeer van de toverachtige wereld waarvan zij zelf onderdeel wordt.
Groningse filmmaker Koos Buist onderzoekt in deze experimentele film het Waddenzeevolk.
Vanuit een gevoel van gevangenschap reflecteert de hoofdpersoon op wat het betekent om het ‘Groninger’ polderland te zijn. Zijn gedachten en herinneringen zijn niet zijn eigen, het landschap denkt mee. In een poging te ontsnappen aan zijn gekanaliseerde gedachtenstroom zoekt hij naar zichzelf in een andere wereld achter de zeedijk.
Daar ontdekt hij bewijs van een lang vergeten Zeevolk, het zogenaamde Waddenzeevolk. Volgens het officiele verhaal zou deze semi aquatische levenswijze met de komst van de zeedijk voorgoed verloren zijn gegaan. Of heeft deze dit enkel aan ons zicht onttrokken?
Hun spoor leidt hem naar zee, waar hij verdrinkt in zijn zoektocht.
Films in deze mix
Meeuwen schreeuwen in het weekend
De Laatste Dag
I am whispering to myself
Van taal wisselen?
Kies hieronder de taal waarin je de website wilt bekijken.
