Lezing over Ingmar Bergman

Persona_Foto-Sven-Nykvist-©-AB-Svensk-Filmindustri-1
90'
Originele titel: Lecture on Bergman
Engels gesproken

Kajsa Hedström, projectmanager van de 100 jaar Bergman viering voor de Ingmar Bergman Foundation en het Zweeds Filminstituut, en Jan Göransson, filmkenner en persvoorlichter van het Zweedse filminstituut, zijn te gast op ons festival voor een lezing over Ingmar Bergman en korte introducties bij sommige klassiekers. In de lezing behandelen zij de volgende onderwerpen:

De vrouwen van Bergman door Kasja Hedström
Sterke, vrouwelijke karakters staan centraal in het werk van Ingmar Bergman. Hij creëerde er vele tijdens zijn carrière. Hij was een van de eersten die vrouwen afbeeldde met feministische eigenschappen, abortus aankaartte en in de jaren zestig en zeventig nagenoeg uitsluitend vrouwen castte in hoofdrollen. Maar als het gaat over ‘de vrouwen van Bergman’ moeten we ook de vrouwen áchter de grootmeester niet vergeten. Want het briljante team waarmee hij zich omringde bestond voor een groot deel uit vrouwen. Kajsa Hedström spreekt in haar lezing over Bergmans relatie met vrouwen, zowel voor als achter de camera.

Jan Göransson over Bergman en de LHBT-cinema
Kunnen Ingmar Bergman en LHBT-cinema in dezelfde zin worden genoemd? Absoluut! Het is voor velen een onbekend gegeven, maar Ingmar Bergman was oprecht geïnteresseerd in homo- en biseksualiteit en uitte dit ook in zijn werk. Homoseksuele elementen zijn al vanaf het begin aanwezig in de films van Bergman. Wat inspireerde hem om, veel eerder dan veel van zijn tijdgenoten, aandacht te wijden aan dit thema? Jan Göransson geeft in zijn lezing zijn visie op de relatie van Bergman met de homoseksuele wereld.

Expositie
Neem ook een kijkje op Scheepsatelier Eestroom naast De Harmonie. Daar is het hele festival lang een kleine foto-expositie over het leven van Bergman te zien, beschikbaar gesteld door het Zweeds Filminstituut.

Kajsa Hedström – project manager of the Bergman Centennial for the Ingmar Bergman Foundation and the Swedish Film Institute – speaks about Bergman’s relationship to women both in front of and behind the camera.

Ingmar Bergman created strong female characters throughout his career. He was one of the first to depict women with feminist undertones, as in Thirst, in which he brought up the issue of abortion, and he then went on to address women’s lives; from his early films depicting the working class and young love, as in Summer with Monika; to the 1950s and his portrayals of husbands and wives, dissecting marriage and devoting his sympathies with the wife, as in Smiles of a Summer Night; and on to the 1960s and 70s, when he cast women in nearly all leading roles, having them personify a wide variety of characters, as in The SilencePersonaCries and Whispers and Autumn Sonata. Although patriarchal structures dominate Bergman’s final feature film – Fanny and Alexander – women still triumph. The term ‘Bergman’s women’ is often thrown about, but we more often than not talk about the women behind Bergman. For in actuality, much of Ingmar Bergman’s oft-mentioned genius was enabled by the fact that he surrounded himself with a brilliant team both in front of and behind the camera – and many of these individuals were women.

Jan Göransson – film expert and head of press at the Swedish Film Institute – offers his views on Bergman’s relationship to the queer world.

Can Ingmar Bergman and LGBTQ cinema be mentioned in the same sentence? The only possible answer to that question is absolutely. This is somewhat of an unknown fact for many, but well-known to a few. Ingmar Bergman was genuinely interested in homo- and bisexuality, and expressed that in his films. Right from the start, queer elements are apparent in Bergman’s films. In Torment from 1944  – written by Bergman and directed by Alf Sjöberg – certain analyses contend that Stig Järrel’s Caligula torments Alf Kjellin’s Jan-Erik because the ruthless professor is attracted to the gorgeous young student. A few films later, 1949’s Thirst, features a byplay in which Mimi Nelson’s Valborg tries to seduce Birgit Tengroth’s Viola. The story ends with Viola, filled with shame and denial over her own homosexuality, committing suicide. Bergman carries on in much the same manner, with every third to fourth film featuring queer characters. What inspired Bergman, long before many of his contemporaries, to devote his attention to this theme, to want to be queer before the concept was widely known?

Voorstellingen

  • Locatie: Theaterskip Bald'rPrijs: 0,00
Prijsinformatie